Ik ben een doe-het-zelver, een bricoleur: ik maak met wat er om me heen is om te begrijpen hoe iets werkt. Dat gaat over de techniek, over een product, maar meestal ook over het minder tastbare mechanisme erachter. Ik vind mijn antwoorden meestal pas als ik mijn vraag heb kunnen doorleven. Laat me dat uitleggen aan de hand van een aantal voorbeelden.

Ik doe het liefst alles zo privacyveilig mogelijk en wil tegelijk deel uitmaken van een wereld die chat, appt en post. Dat levert een wat hypocriete werkelijkheid op voor mij. Het een vinden, het andere doen. Om die spagaat voor mezelf te begrijpen heb ik hem uitvergroot in een installatie die in het openbaar de hele, intieme chatgeschiedenis tussen mij en mijn partner print op bonpapier terwijl onze gekloonde stemmen de tekst voordragen.

Zo ging het ook met mijn fascinatie voor fotografie. Het begon in de doka waar ik de magie aanschouwde van latent beeld dat zichtbaar wordt. Ik wilde dat begrijpen, en op een rudimentair niveau deed ik dat ook, maar er miste iets. Ik wilde er niet naar kijken maar erin staan. Dus bouwde ik mijn studentenkamer om tot een camera en werd ik letterlijk deel van het beeld. Staand in die camera vroeg ik me af wat fotografie eigenlijk betekent als camera’s steeds sneller kunnen fotograferen, we steeds meer waarheid toekennen aan een beeld terwijl een foto steeds minder ‘data’ vastlegt, steeds kortere momentopnames. Daarop besloot ik dat versnellende proces om te draaien, een camera te bouwen met een sluitertijd van 33 jaar. Wat ontstond als een manier om de betekenis van fotografie te begrijpen, stelde me vervolgens in staat om heel fundamenteel naar fotografie te kijken; licht als natuurkundig verschijnsel, en de chemie van lichtgevoeligheid.

AI trok me om dezelfde reden. Het werd ineens zo allesomvattend dat ik het moést begrijpen. Natuurlijk door erover te leren en lezen, maar vooral door het te leven, het te gebruiken en het te ervaren. Door de stemmen van mij en mijn partner te klonen, door een pose-gestuurd Stable Diffusion-proces op te zetten in Posse, door kleine hoeveelheden informatie te destilleren tot een visualiseerbare en bevraagbare kennisgraaf in Pixies of door zo’n zelfde netwerk van data op te bouwen uit een archief van beeld in Cadence. Ook in AI is er een latente ruimte die zichtbaar gemaakt kan worden, opengebroken kan worden om inzicht te geven, en daar zit ik nog middenin.

Achtergrond

Ik begon aan Plant Sciences in Wageningen en Liberal Arts and Sciences in Utrecht, met privacy en filosofie als focus, en vond mijn plek in de kunst. In 2021 studeerde ik af in Fine Art aan St. Joost in Breda, met drie tekstkarren die met elkaar in gesprek leken. Bij Job Koelewijn begon ik als stagiair en werd ik zijn technische sparringpartner; voor zijn Ongoing Reading Project bouwde ik het boek, het archief en de website achter 5.938 voorgelezen opnames.

Sinds 2024 werk ik voor twee zusterbedrijven. Bij Scape Agency maak ik installaties, interactieve werken en kunst, onder meer voor Design Museum Den Bosch. Bij Starling Studio bouw ik software en AI-toepassingen, zoals apps voor workshops en congressen waar honderden mensen tegelijk aan meedoen.